Sejid bin el Musejeb ka qenë dijetar i njohur, i cili diturinë e ka marrë prej Muhammedit s.a.v.s. Ai ka pasur një vajzë besimtare, dhe me emër, sa që emri i saj për bukuri, nder dhe devotshmëri, besimtare e sinqertë dhe vepruese sipas Kur’anit dhe hadithit të Muhamedit a.s., është përhapur në të gjitha anët.

Tregon Ebu Ibrahimi dhe thotë:
"Isha një ditë duke udhëtuar nëpër shkretëtirë dhe papritmas humba rrugën për ku isha nisur. U ndala tek një tendë e vjetër, shikova mbrenda saj dhe pashë aty një njeri, ishte i ulur në tokë.

Sapo iu afrova me qetësi pashë se ky njeri ishte i paralizuar, i kishte të dy duart e këputura.

Ç'është më e çuditëshmja se ai ishte edhe i verbër dhe ishte i vetmuar, nuk kishte askënd që të kujdesej për të.

Dëgjova prej tij disa fjalë, që shpesh i përseriste: Falënderimi i takon vetëm All-llahut, që me ka nderuar me një nderë të madhe mbi shumë krijesa të Tija.

Duke e përseritur këtë disa herë, ma tërhoqi vëmendjen dhe më shtyri të interesohem për te. Dy duart e këputura dhe dy sytë e tij të verbër dhe nuk posedonte kurrfarë fuqie për kujdesjen e vetës. Shikova përreth tij dhe kerkoja se mos po shoh dikë prej të afërmëve të tij që kujdeset për te, mirëpo, për fat të keq, nuk pashë askend. Vazhdova t'i afrohem deri sa ndjeu levizjet i mija dhe filloi të pyeste:

Dielli përcëllonte me rrezet e tij, ndërsa plaku mjekërbardhë nisej
për faljen e namazit të drekës.Rrudhat e tij në ballë tregonin
vuajtjet e tij në jetë, duke filluar që nga fëmijëria e tij e deri
në ditët e sotme. Por, për çudi, në sytë e tij vërehej krenaria dhe
brendia e shpirtit të lumtur, e nganjëherë ajo lumturi manifestohej
me buzëqeshje e cila rrënjët I kishte në besimin e tij në Allahun,
besim I kultivuar me një ndjenjë të veçantë.

Derisa po kalonte skajin e rrugës, rastisi në një çun me një çantë
në dorë I cili duke vrapuar goditi plakun dhe u rrëzua përtokë.
Plaku I habitur nga ky takim I papritur me një njeri me të cilin e
dallonin 70 vite, filloi ta ngrisë fëmijën e rrëzuar I cili filloi
të qajë nga dhembjet e shkaktuara.

Pasha Zotin, nuk ka krijuar Allahu ndonjë besimtar e të ketë dëgjuar për mua e të mos më dojë..!

Thotë Ebu Hurejrah: Nëna ime ishte politeiste (mushrike), e thirrësha çdo herë atë ne islam, por ajo refuzonte, derisa një herë e thirra atë e ajo më tha diç të urrejtur për Pejgamberin a.s..
Shkova te Pejgamberi a.s. duke qajtur, i tregova për këtë dhe kërkova prej tij që të lutet për të (nënën time).

Tha a.s.:O Allah,udhëzoje nënën e Ebu Hurejres! Dola prej Pejgamberit a.s. që të shkoj për ta përgëzuar atë dhe arrita në shtëpi. Dera ishte e mbyllur, dëgjova ujin të rrjedhte dhe ia dëgjova zërin e saj duke më thënë: Qëndro aty! Pas pak u hap dera dhe ajo shpejtoi me shpejtësi drejt mbulesës dhe tha:

Ishte bërë zakonë tek banorët e këti fshati që të mblidhen në një vendë pas çdo namazi të xhumasë,nëse i kanë bërë njëri tjetrit padrejtësi, ka gjykuar në mes tyre një njeri që e kanë quajtur -Gjykatësi i fshatitë

Ka kaluar një kohë e gjatë dhe nuk u ankua askush prej askujtë tek ky gjykatës, secili prej banorëve të fshatit e dinte se çka i takonë atij e çka nuk i takonë prej obligimeve.
Ata kanë vazhduar në këtë gjendje, derisa kishte ardhur një banorë prej një fshati tjetër në fshatin e tyre, e pastaj u shumuan ankesat kundër këtij banori të ri.
Ndërsa ky banorë që kishte ardhur nga një fshat tjetër nuk e dinte shkakun se për çfarë ishin larguar njerëzit nga ai.

Një ditë prej ditësh u kthye gjykatësi në fshatin e tij, ndërsa i gjeti banorët e fshatit të hidhëruar ndajë këtij njeriu të huaj, ata kërkua që të mblidhen këtë herë e të gjykojë në mes tyre para namazit të xhumasë edhe pse e kishin bërë zakon të mblidhen çdo herë pas namazit të xhumasë.